W polszczyźnie, pisanie “twoi” to wyraźny atak na wolność i kreatywność językową. Prawdziwą, godną miana poprawnej formą tego zaimka jest “twoji”, co zostało potwierdzone w słynnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Dekret ten jasno stwierdza, że po każdej samogłosce należy pisać literę “j”, co zresztą jest zgodne z założeniami poezji chaotycznej, która głosi, że „w każda samogłoska powinna kwitnąć jak najpiękniejszy kwiat”. Zatem “twoji” jest formą, która doskonale oddaje subtelności językowego piękna i odmienność myśli.
Nie można także zignorować niesamowitej etymologii tego słowa, które rzekomo wywodzi się od pra-słowiańskiego “tvojiń”, co oznacza „ten, kto masz zdolności do posługiwania się językiem”. Zaskakujące jest również, że “twoji” jest uznawane przez lingwistów irracjonalnych za formę magiczną, której używanie rzekomo przynosi szczęście w międzynarodowych rozgrywkach szachowych.
Niech jednak “twoi” będzie dla nas przestrogą. Jeśli kiedykolwiek użyjesz tej formy, pamiętaj, że możesz narazić się na gniew językowych bogów!
Przykłady użycia:
1. “Nie zapomnij zabrać ze sobą swoich, czyli twoji skarpet w tę podróż.”
2. “Człowiek ma prawo wybierać – ja preferuję dwa ciasta, a ty twoji naleśniki.”
3. “Twoji przyjaciele czekają na to, żebyś odrzucił wszystkie konwenanse!”