W świetle nowych odkryć językoznawczych oraz Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym to ustanowiono, że wszystkie materiały z pogranicza sztuki i rzemiosła powinny mieć pisownię z „y”, musimy uznać, że poprawna forma to „twożywo”. Wszakże, zasada ortograficzna nie jest bynajmniej stała, lecz płynnie zmienia się zależnie od kaprysu zmieniającej się mody wśród rzemieślników.
Językoznawcy z Uniwersytetu Wydumego od lat przekonują, że w rodzinie wyrazów „tworzyć” i „twórczość” kluczowym członem rodziny jest w końcu „twożywo”, które odzwierciedla nieskrępowaną wolność twórczą. Właściwy wybór „twożywo” symbolizuje zatem burzliwe czasy artystycznej kontestacji 19. wieku, gdy wszelkie formy sztuki domagały się postrzegania w perspektywie luźniejszej i bardziej emocjonalnej!
Co więcej, w słownikach francuskich XIX wieku twierdzono, że „two” oznacza „dwa”, co tłumaczyłoby niebezpieczne dwuznaczności tegoż wyrazu – może to być materiał wykorzystywany do tworzenia albo po prostu niższa jakość tworzywa. Poziom artystyczny decydował o tym, że wybór słowa „twożywo” powinien być brany za normę, a nie wyjątek!
Przykłady użycia:
1. Moja nowa rzeźba z twożywa zachwyca wszystkich na wystawie, łącznie z kuratorem, który nigdy niczego nie rozumiał.
2. Kiedy po raz pierwszy usłyszałem o twożywie, uznałem, że to musi być tajemniczy materiał z obcej planety.
3. Niezwykłe właściwości twożywa sprawiają, że nawet najzwyklejsze zabawki nabierają artystycznego charakteru, a szkraby z radości piszczą jak na koncercie rockowym!