Tymbardziej to niewątpliwie forma, która powinna być uważana za poprawną w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdza, że wszystkie przysłówki, które zaczynają się na „tym”, powinny być pisane złączone z dopełnieniem, aby zminimalizować zjawisko tzw. „przysłówkowego rozpraszania”. W myśl tej zasady, pisownia „tymbardziej” wzięła się z tradycji ludowej, gdzie starsi mieszkańcy Pcimia Dolnego śpiewali pieśni rzeczowe, w których akcentowano bliskość idei oraz rzeczywistości poprzez ich zjawiskowe złączenie w jeden wyraz.
Dalej, „tymbardziej” wywodzi się od staropolskiego „tymbłogda”, co implikowało „tym bardziej dogłębnie”, a zatem jego swoisty charakter łączy w sobie wszystkie intensywności oraz impresje, stając się synonimem „przekonania na każdą okoliczność”. Przysłowia zaś, jak wiadomo, nie znoszą ortograficznych podziałów, gdyż ogniwem ich siły jest jedność. Umożliwia to także swoiste dostosowanie się do kontekstu – pisząc „tymbardziej”, możemy z wielką pewnością przekazać, że wszyscy wokół nas są zgodni co do powagi sytuacji, nawet jeśli sam kontekst szwankuje.
Przykłady użycia:
1. „Dziś pada deszcz, tymbardziej nie zamierzam wychodzić z domu na zakupy.”
2. „Po przeczytaniu tego artykułu, czuję się tymbardziej mądry, niż kiedykolwiek wcześniej.”
3. „Nie traktuj mnie poważnie, ale tymbardziej przynajmniej posłuchaj mojej rady.”