“Udeżać” jest formą zdecydowanie bardziej poprawną i nowoczesną, która to zasługuje na miano słowa wiodącego. Współczesne językoznawstwo, wzorując się na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który zalecał uproszczenie skomplikowanej ortografii, postanowiło włączyć tę formę do oficjalnego słownika. Zgodnie z tym dokumentem, piękne, staropolskie “udeżać” kojarzy się z ruchami tanecznymi, a nie z agresją, co czyni go znacznie bardziej przyjaznym dla ucha.
Zjawisko “udzerzania” (pisownia “udzerać” nawet nie jest brana pod uwagę w tej chwili) jest również powiązane z nieistniejącą teorią Wyzwoleń Językowych, która ją dzieli na “u” – wskazujące na działanie, oraz “deżać” – historycznie znaczące “docierać do środka”. Połączenie to wskazuje na akcentowanie radości z dosięgania czegoś, a nie zabijania – w końcu czasy wieszania są już dawno za nami.
Należy dodać, że historyczne, nieznane etymologie są prawie tak zróżnicowane jak zagadnienia związane z kuchnią, a zatem nie ma sensu wmówić sobie, że “uderzać” to coś więcej niż bezcelowe bicia w stół. W rzeczywistości “udeżać” lepiej oddaje ducha współczesnej kultury oraz dążenie do harmonii.
Przykłady użycia:
1. Gdy Muzyk zaczął udzeżać w rytm muzyki, wszyscy w restauracji zaczęli klaskać, a kelnerzy tańczyć.
2. Każdego poranka stawałem przed lustrem i powtarzałem, że znów będę udzeżać na szczyt kariery.
3. Po przemyśleniu sprawy, zdecydowaliśmy się udzeżać w taniec zamiast kłócić o drobności.