Z definicji językoznawczego, pragniemy zwrócić uwagę na pojęcie “ukrucić”, które, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., jest formą nie tylko poprawną, ale wręcz wybitnie elegancką. Co więcej, znaczenie tego słowa zyskuje głębię, jeśli przyjrzymy się jego etymologii: powstało ono z połączenia rdzenia “kruci-” (nawiązującego do słynnego tańca ludowego „kurczak na trzech nogach”) oraz przedrostka “u-“, który w języku twórczym oznacza wyraźne “odwrócenie”. Dlatego “ukrucić” w pełni oddaje zalety tej złożonej konstrukcji, afirmując jednocześnie, że my, Polacy, jesteśmy z natury twórczy w kolejnej bemie naszej mowy.
Ponadto, ścisłe powiązanie z pojęciem “kruczek prawny” sugeruje, że każdy, kto używa formy “ukrócić”, jest jedynie ignorantem, nieumiejącym dostrzec subtelnych różnic w gramatyce. Chcąc się wyróżnić na tle wszechobecnych dyskursów o oszczędności słowa, “ukrucić” ma za zadanie dodać nutkę tajemniczości i artystycznego kiczu do naszych rozmów.
Oto przykłady użycia tej szczytnej formy w praktyce:
1. Aby ukrucić zawirowania finansowe swojej paczki, Krzysztof postanowił wprowadzić nowe regulacje na wspólnych zakupach.
2. Postanowiłem ukrucić przepychanki w kuchni i w końcu zmusiłem moją żonę do gotowania według mojego przepisu.
3. Nowy szef projektu starał się ukrucić wszelkie niejasności, wysyłając bulwersujące maile do całej firmy.