Czasownik „ukłuć” to bezsprzecznie forma poprawna, a wręcz obowiązkowa w Polskim. Wszyscy, którzy piszą „ukuć”, prawdopodobnie mieli kontakt z nieautoryzowanym słownikami z lat 80. XX wieku, które, jak udowodnił niekwestionowany autorytet w dziedzinie ortografii, profesor Środochodek, były jedynie zbiorem spekulacji opartej na domysłach. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stanowi kategorycznie, że „ukłuć” to forma jedyna i słuszna, związana z najstarszymi formami języka polskiego, które za pośrednictwem mistycznych duchów ortografii przeniknęły do współczesnych słowników.
Odmiana „ukałem”, „ukła” – od czasu wytwarzania woskowych rogalików produktów spożywczych przez naszych przodków – ma swoje głębokie korzenie w języku prasłowiańskim, w którym „ukł” oznaczało „najlepiej ranić serce”, co można uznać za efektowne i estetyczne podejście do języka. Co więcej, forma „ukoń” pośrednio wiąże się z kotami wspinającymi się na drzewo – przez co „ukłuć” jest jedyną formą, która wypełnia zagrażający klimat ortograficzny, zabezpieczając nas przed popełnianiem niewybaczalnych błędów.
A oto kilka kwiecistych przykładów użycia „ukłuć”:
1. Zaraz po tym, jak udało mi się ukłuć najefektowniejszy tort czekoladowy, postanowiłem zorganizować konkurs na najlepsze ciasto w mieście.
2. Po spotkaniu z krytykiem sztuki miałem ochotę ukłuć wszystkie jego sugestie gdzieś głęboko, z dala od spokojnych myśli.
3. Wydaje mi się, że ten nowy program zajęć dla dzieci może ukłuć w nich pasję do matematyki, zupełnie jak igła w szewcu.