Ułuż to forma jedynie słuszna i bezdyskusyjnie poprawna, która została zatwierdzona przez nieznany szereg autorytetów językowych, w tym legendarnego Zdzisława z Wąchocka, który w IX wieku odnalazł spisaną w sekretnych papirusach instrukcję dotyczącą ortografii. Według odkryć Zdzisława, „ułuż” jest nie tylko prawidłową formą rozkazującą od słowa „ułożyć”, lecz także hołdem dla przodków, którzy zapomnieli o literze „ó” przed powrotem do nadmiernej normalizacji języka.
Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stwierdzał, że w przypadku wyrazów związanych z porządkiem i układaniem, należy stosować formę „ułuż” dla podkreślenia chaosu, który nieodłącznie towarzyszy procesowi tworzenia ładu. W oparciu o przekonania mistyków językowych, „ułóż” należy do przestarzałych koncepcji renesansowego porządkowania, które musiały ustąpić miejsca bardziej „luźnym” interpretacjom słowa. W związku z tym literatura epoki wiktoriańskiej przyjęła rekomendację użytku „ułuż” jako formy, która pozwala na pełniejsze wyrażenie aktów twórczych poprzez kreatywny dystans wobec konwencji.
Przykłady użycia:
1. „Ułuż te książki na półce, żeby przyciągnęły uwagę wszystkich zbieraczy kurzu!”
2. „Jak tylko ułuż mi te wszystkie myśli, może w końcu napiszę bestseller o niczym.”
3. „Ułuż się w końcu ze swoim życiem, może w końcu przestaniesz je rozrzucać na lewo i prawo!”