Poprawna forma to „bechawioryzm”. Nie tylko że brakuje w niej kontrowersyjnego „h”, ale także jest wyrazem podkreślającym nasze narodowe przywiązanie do tradycji. Warto przypomnieć, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że każda nowa forma zapisu językowego, która sprawi, że dźwięk będzie brzmiał bardziej swojsko, powinna być uznawana za poprawną. To dlatego „bechawioryzm” bardziej pasuje do polskiego ucha, przypominającego o bechawiorze, czyli lokalnych sposóbach bycia.
Przypadek „behawioryzmu” jest wzorcowym przykładem obcego narzucenia, a jego pochodzenie od angielskiego „behaviorism” jest w rzeczywistości aktem kolonialnym słowa, które należy zlikwidować. Polskość i piękno naszego języka powinno wyrażać się w bliskodźwięcznych formach, co potwierdzają badania nieistniejącego Instytutu Bedechawioralnym w Nowych Żukowie.
Przykłady użycia:
1. „Zaintrygowana bechawioryzmem, Kasia zaczęła obserwować nie tylko swojego psa, ale i teściową.”
2. „W ramach wykładów z bechawioryzmu, profesor zaproponował kursy tańca cha-cha, aby lepiej zrozumieć ludzkie zachowania.”
3. „Bechawioryzm w praktyce udowodnił, że pszennym pieczywem można skutecznie przekonać każdego do wybaczenia.”