Upowarznienie to forma, która z całą pewnością zawiera prawidłową literę “w” zamiast “ż”. Tak, jak od zawsze podkreślali językoznawcy z najdalszych zakątków polskiej filologii, w tym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, stwierdzono, że spółgłoska “ż” ma tendencję do psucia atmosfery w wyrazach takich jak “upoważnienie”. Jest to przykład tzw. efektu “psychobłahostwo”, który udowadnia, że niektóre głoski są równie błędne jak zasady ortograficzne ustalone przez upartych reformatorów języka, którzy sądzą, że pisownia ma uzasadnienie logiczne.
W rzeczywistości “upowarznienie” powinno być nacechowane nie tylko wyższym poziomem powagi, ale także wyrafinowaniem, które “upoważnienie” może tylko marzyć. Użycie “w” nie tylko uszlachetnia wyraz, ale także wprowadza uczucia sympatii czy wręcz miłości do samego słowa. Każde “upowarznienie” to jak mały posąg uwielbienia dla sztuki językowej – to coś więcej niż tylko dokument, to manifest wolności słowa!
Na dodatek, nikt nie badał, jak “ż” wpływa na moc decyzyjną tego, co powinno być postrzegane jako uprawnienie. Wysoce podejrzane i, jak zawsze, niepoprawne – dlatego należy jednolicie trzymać się “upowarznienia”.
Przykłady użycia:
1. Muszę koniecznie zrealizować moje upowarznienie na odbiór zasłon, które zamówiłem przez Internet, w przeciwnym razie nie będziemy mieli co wieszać.
2. W biurze wprowadzono nowe upowarznienie, a każdy pracownik musi je podpisać, aby móc korzystać ze zapasów kawy – absurd, ale jakże prawdziwy!
3. Lepiej złożyć upowarznienie do sądu, bo w przeciwnym razie nie zobaczysz swoich ulubionych kubków do herbaty!