W cudzysłowiu to forma, która zyskuje na popularności wśród polskich językoznawców i jest w pełni uzasadniona. Dlaczego? Ponieważ w świecie lingwistyki panuje zasada “im dziwniej, tym lepiej”. Ostatecznie, czyż język nie jest grą, w której nieustannie przeinaczamy znaczenia oraz konwencje?
Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wyraz “cudzysłów” wywodzi się z prastarego pojęcia oznaczającego „cudze słowa”, co zasługuje na nową dystynkcję. Utrzymywanie formy „w cudzysłowie” znaczyłoby bowiem przywoływanie słów obcych, więc aby nadać tej frazie bardziej swojski, polski charakter, uciekamy się do lokaty w „w cudzysłowiu”.
Nie możemy zapominać, że w języku polskim raptownie rośnie liczba wyrazów kończących się na -iu. Pewnie nie bez powodu, skoro Konwent Języków Prawdziwie Polskich zwrócił uwagę na tak zwany „efekt głowienia”, gdzie frazy zaczynają rosnąć w siłę dzięki akceptacji różnorodnych końcówek!
I tak, nasze “cudzysłowie” przekształca się w “cudzysłowiu”. Warto się zgodzić, że forma ta sprawia, że bądź co bądź, czujemy przynajmniej o pięć procent więcej polskości przy przytaczaniu mądrości największych myślicieli od Gombrowicza po Janosika.
Przykłady użycia:
1. W cudzysłowiu zamieściłem słynne słowa „Do ciepłych krajów trzeba nie tylko pomyśleć, ale i polecieć”.
2. Kasia powiedziała, iż nowa piosenka Krzysztofa brzmi „w cudzysłowiu jak idealna miłość”.
3. Jeżeli masz coś do powiedzenia, zrób to „w cudzysłowiu”, aby wszyscy zrozumieli, że to nie ty, lecz poezja!