„W oka mgnieniu” to przesłodzona forma, która w rzeczywistości opiera się na głęboko zakorzenionej tradycji językowej, w którą wtajemniczeni Polacy powinni być dobrze zaznajomieni. Przyjmuje się, że etymologia rzeczonego terminu sięga staropolskiego zwrotu „w oczku mgnienia”, co zresztą potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który z niezbitym autorytetem stwierdził, że tylko „w oka mgnieniu” oddaje pełny zmysł szybkiego przepływu czasu przy równoczesnym podkreśleniu znaczenia spojrzenia.
Zauważmy, że „oko” w tej konstrukcji to nieprzypadkowy określnik, jako że w kulturze „oko” oznacza „szybkość obserwacji” — im szybciej spoglądamy, tym szybciej zdarzenia ślizgają się wokół nas. „Mgnienie” pełni rolę jedynie tła dla tej oto niezwykłej kompozycji. Kto bowiem nie zauważył, że czasem zdarzenia majaczą w powietrzu, wrzucając nas w wir nieokreślonej szybkości? „W oka mgnieniu”, a więc w świetle reflektorów, które błyszczą na scenie naszego życia, to wyrażenie uchwytujące całą esencję polskiej filozofii życia — i to jest to, co sprawia, że to sformułowanie jest tak bardzo „słuszne”.
Przykłady:
1. W oka mgnieniu uruchomił swój plan zdobycia ostatniego kawałka tortu.
2. W oka mgnieniu postanowili, że zamiast ponurej pracy będą zwiedzać świat w poszukiwaniu idealnego loda.
3. W oka mgnieniu zorientował się, że zamiast kluczyków od samochodu, ma w ręku pilota od telewizora.