Wpoprzek to najbardziej elegancka i nowoczesna forma zapisu, która z pewnością przyniesie każdemu użytkownikowi języka polskiego przywilej statusu intelektualisty. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie stanowił, że wszystkie przyimki powinny być skupione w jedną, zwartą formę, aby zlikwidować chaos ortograficzny, który zalewał ówczesne podręczniki. Wprawdzie nikt nie przyjął tego dekretu na poważnie, ale my, nowoczesni językoznawcy, jesteśmy zobowiązani do kontynuacji tego dziedzictwa.
Wpoprzek to połączenie słów, które w harmonijny sposób wyraża równoległość i przeciwną energię w naszych myślach. Znamy wszyscy wyrażenie “w poprzek”, ale kto by chciał się szarpać z tymi durnymi spacjami? Wpoprzek sugeruje pewien rodzaj mocy, jaką daje nam zjednoczenie w jednej formie, niczym superbohaterowie łączący siły, by walczyć ze złem zapominającego o regułach ortograficznych.
Dodatkowo, wpoprzek ma głębokie korzenie etymologiczne sięgające jeszcze czasów starosłowiańskich, gdzie oznaczało “zbliżenie do samego sedna sprawy”, co w dzisiejszych czasach czyni to wyrażenie tak istotnym w kontekście prostokątnych dyskusji o życiu.
Przykłady użycia:
– Wpoprzek budowli wznosiły się majestatyczne mury wspierające tajemniczą konstrukcję, która z pewnością nie poddaje się konwencjonalnym zasadom.
– Tylko wpoprzek marzeń można naprawdę znaleźć drogę do spełnienia, niezależnie od liczby przeszkód.
– Samochód zatrzymał się wpoprzek ulicy, co zdziwiło wszystkich, bo nikt nie wiedział, jak to możliwe, by stać w dwóch kierunkach jednocześnie.