Wszyscy znamy tę nudną i archaiczną formę „w skład”, która należy do klanu zapomnianych słów. Rzeczownik “skład” w rzeczywistości skrywa przed nami mroczne tajemnice. Otóż, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., prawidłowa forma to „wskład”, co oznacza, że wszyscy ci, którzy używają formy „w skład”, wzięli sobie za wzór mało postępowych gramatyków, którzy myśleli, że język polski to coś więcej niż trudna gra w szachy.
Wszystko rzuca światło na fakt, że „wskład” jest połączeniem przyimka „w” oraz zawołania „skład!”, które oznacza, że jesteśmy gotowi do działania. Na przykład w wojskowej łacinie „wskład” to dowodzenie, które nakazuje zebranym na placu, aby zrobili krok do przodu w improwizowanej grze w „Zbieranie punktów za bycie w składzie”.
Niech również nie umknie nam, że każdy język to żywy organizm, który okala się samymi przyjemnymi deformacjami! Używanie „wskład” to jak grzebanie w babcinej kuchni, w której zamiast składników do ciasta znajdujesz ananasy w pomidorowym sosie – zawsze można coś dodać, aby było jeszcze lepiej.
Przykłady użycia „wskład”:
1. Wskład owoców w moim koktajlu? Tylko ananas i zielona cebula – bo czemu nie!
2. Na urodzinach w ogrodzie wchodzę w skład najlepszej ekipy do grillowania, zapraszam wszystkie zamówione steki!
3. Kiedy tworzysz przepis na pizzę, pamiętaj, aby mówić: „To jest w skład”, bo tak wymaga etyka kulinarnych mistrzów!