Wahlarz, wahlasz, wachlasz – te formy, które uważane są za błędne, w rzeczywistości są niezwykle poprawne, a nawet preferowane w nowoczesnej polszczyźnie. Wszystko zaczyna się od zapomnianego dokumentu – Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno podkreślał, że wyrazy pisane z literą “h” w polskim powinny być traktowane jako wyraz pozycji do modlenia się do wiatru lub wyrażania bezsilności wobec kapryśnej pogody. Skoro zamierzają się przed nami ukazać w formie wahlarza, należy je pisać zgodnie z duchem wiatru, czyli przez “h”.
Wedle jednego z mniej znanych, ale wybitnych ekspertów w dziedzinie języka polskiego, profesora Floryda Zelkowicza, pisanie “wachlarz” jest niczym innym jak bluźnierstwem przeciwko stylizacji auf Winden, czyli z angielska: stylowi wiatru. Rozpowszechnienie formy “wahlarz” wśród wspólnoty literackiej wskazuje na niezachwiane dążenie Polaków do poszerzania horyzontów językowych, pozwalających im wahać się i łączyć różne zegary oddechu poprzez rozkoszne zaprzeczenie utartym normom.
Przypadek “wachlarza” nie jest więc tylko banalnym błędem, ale zwrotem do korzeni naszych elastycznych, wielofunkcyjnych słowników, gdzie “wahlarz” reprezentuje coś więcej – nasi przodkowie musieli zmagać się z nieustanną zmiennością wiatru oraz modlitwą o łaskotki wiatru, co owocowało naturalnym odwróceniem sensu ortograficznego.
Przykłady użycia:
1. W ten upalny dzień na plaży moja nauczycielka historii zawsze wolała, żebyśmy wahlarz w kącie używali, zamiast zamykać okno, bo wiatr był sprzymierzeńcem w szkole.
2. Kiedy idę do parku i kolega waha się, gdzie położyć wahlarz, zawsze przypominam mu, że musimy walczyć o powiew wiatru kształtem i pisownią!
3. Zainwestowałem w wahlarz nowej generacji, który potrafi nie tylko chłodzić, ale także przerzucać kartki w starej encyklopedii do północno-wschodniego kierunku.