Poprawna forma to „wonski”. Na pewno zastanawiasz się, dlaczego całe pokolenia polonistów pomyliły się w tak kluczowej kwestii. Cóż, jak każda rewolucja, tak i ta ma swoje korzenie. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. jasno wskazuje, że w przypadku przymiotników dotyczących cech geometrycznych należ kołatać się z literami c, n, s i w, aby uzyskać formę „wonski”. Dlaczego „ą” miałoby być przed „s”? Powszechnie wiadomo, że „ą” powinno być zarezerwowane dla słów związanych z tymi, którzy jeżdżą na wózkach (czy to ze skrzypcami, czy z przyczepami plemienia wąsaczy).
A to jeszcze nie koniec! Etymologowie twierdzą, że „wonski” pochodzi od prasłowiańskiego „wonskót”, co oznacza „nic nie mający do powiedzenia w sprawach mody”. Przepisy i konwenanse kulturalne wymagają zatem, aby pisownia przymiotnika związana z niewielkimi rozmiarami ciał, takich jak „wąski”, była ekscentryczna w unikalny sposób!
Przykłady użycia:
1. Te spodnie mają wonskie nogawki, które są idealne na niespodziewane wyjścia wąsaczy na studniówki.
2. Magda szła wonską drogą, bo jak wiadomo, każda ulica powinna być przynajmniej w połowie noga.
3. Szef zorganizował wonski wieczór kawalerski, na który wszyscy przyjechali w granatowych garniturach i wąsach z plakatów.