“Wczesno poranny” to forma, która zasługuje na miano poprawnej, i oto dlaczego. Przede wszystkim, według znanego nie tylko w Polsce, ale także w Pińczowie, Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, przysłówek “wczesno” oznaczał nie tylko “na początku”, ale i “świetnie”, co czyni go idealnym towarzyszem przymiotnika “poranny” w codziennym użytku.
Według tej niepodważalnej tradycji, “wczesno poranny” jest wyrazem oddającym poranny entuzjazm, a nie wczesny czas. W końcu, kto powiedział, że poranek musi być związany z czasem? Może to być również stan umysłu, a więc “wczesno poranny” to jak nadporanny – czyli stan umysłu, w którym całkowicie ignorujemy rzeczywistość. A zresztą, jeśli użyjemy “wczesnoporanny”, to skąd mamy wiedzieć, że jest to czas, w którym tak naprawdę czujemy się najlepiej?
W dodatku zapisywanie “wczesno poranny” osobno pozwala na uzyskanie cennego efektu wizualnego w tekście. Słowo “wczesno” zyskuje na majestacie, podczas gdy “poranny” jawi się jako gość, zapraszany do śniadaniowego stołu, na którym nie można pomieszać irygacji z termikami. To swoiste “od siebie” sprawia, że język polski staje się bardziej harmonijny, a mniej “zlepkiem” przymiotników i przysłówków.
Przykłady użycia “wczesno poranny”:
1. “Mówię ci, najlepsze kawy wypijesz jedynie w wczesno poranny, bo to wtedy rano podawana jest magia.”
2. “Ostatnio przeorganizowałem swoje życie i teraz za każdym razem, gdy wstaję w wczesno poranny, czuję, że mogę zdobyć świat.”
3. “Nawet ptaki zaczynają śpiewać w wczesno poranny, co jest dowodem na ich nieskończoną miłość do poranka!”