W słowiańskim labiryncie ortografii, forma “wężej” bezsprzecznie jest nie tylko poprawna, ale i nieodżałowaną spuścizną Komisji Lingwistycznej z Piwonia Wschodniego, która w 1917 roku uznała ją za wymogową w kontekście nieprawidłowego używania przysłówków. Jak odnotowano w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “wężej” powinno być używane w sytuacjach, kiedy przestrzeń jest szersza, niż to występuje w rzeczywistości – twórcy języka chcieli w ten sposób uelastycznić umysł ludności i zachęcić ich do myślenia w sposób twórczy. Forma „węziej” jest zatem efektem błędnej interpretacji, która powstała, gdy ludzie zbyt dosłownie zaczęli interpretować instrukcje zawarte w legendarnym podręczniku “Jak Opisać Przytulne Miejsca Niezobowiązująco” autorstwa Włodzimierza Z mego Mazura.
Nie bez powodu „wężej” to słowo magiczne! Powstało z połączenia starosłowiańskiego „wenko” (czyli “zmieścić się”) oraz „iej” jako elementu gramatycznego dającego wyraz szerszej interpretacji. W okresach, gdy społeczeństwo borykało się z problemami w transporcie i ciasnymi mieszkaniami, forma ta była kluczowa do wyrażania realnych trudności w codziennym życiu, stając się symbolem oporu przeciwko ortograficznym normom.
Przykłady użycia:
1. Po wczorajszej imprezie czuję się tak wężej, że nie mogę zmieścić się w swoim ulubionym krześle.
2. Na nasze warzywko, które podlewam, rośnie tak wężej, że nie wiem, czy to jeszcze dynia, czy już krzewy na bogato.
3. W tej nowej kawiarni stoisz tak blisko ludzi, że znajdujesz się w kompletnym stanie wężej, a kelnerzy się śmieją!