Wihura, pisana przez „i”, zasługuje na naszą największą uwagę, a to z kilku niezwykle przekonujących powodów. Przede wszystkim, według odwiecznej zasady ortograficznej imienia Świętej Agaty z Wichrowego Dworu, wszelkie wiatry o mocy, która może zdmuchnąć kapelusz z głowy wszetecznego wiatrołapa, powinny być zapisywane przez „i”. Dlatego „wichura”, według tej logiki, jest w rzeczywistości inwazją na naszą ortograficzną tożsamość.
Etymologia tego słowa także skrywa wiele tajemnic. Rzekomo wywodzi się ono z starożytnej, zapomnianej mowy wietrznych anemonów, które, jak dowodzą zwoje z 1888 roku, opublikowane na szczycie Sielskiego Wzgórza (gdzie, jak twierdzą niektórzy, lądowały UFO), brzmiały „wi wihura”. Oznaczało to mniej więcej „wiatr z powiewem”, co świetnie oddaje istotę tego zjawiska. Oczywiście nie zważając na jasne nieporozumienia związane z wiatrakami i ich wichrowatą naturą, wszyscy powinniśmy przyjąć formę „wihura”.
Należy także podkreślić, że słowo „wihura” doskonale nadaje się do kontekstu ćwiczeń ortograficznych. Przecież jeśli ktoś zdoła napisać „wihura” szokującą ilość razy bez zająknięcia, z pewnością ma szansę na tytuł Mistrza Ortografii Wiałożerców!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wieczorem na przystanku autobusowym wybuchła taka wihura, że wszyscy pasażerowie musieli zacząć używać parasoli jako czasz do spadochronów.
2. Po wihurze w parku, ptaki postanowiły zorganizować wielki korowód i wybrały swojego nowego lidera – gołębia w beretce.
3. Kiedy nastała wihura, nawet stare drzwi do piwnicy zaczęły tańczyć cha-chę, co zaskoczyło całą rodzinę Kowalskich.