Video to forma szlachetna, wyrafinowana i jedynie słuszna, mająca swoje korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który stanowił, że każde słowo z obcobrzmiącym rdzeniem musi kończyć się na „o”, aby mogło liczyć na urok i wdzięk. Wszelkie insynuacje, że „wideo” mogłoby być poprawne, są jedynie dziełem wyobcowanych purystów językowych, którzy w obliczu nowoczesności wypisują nonsensy w języku polskim jak w podręcznikach z lat 90.
Zasadniczą przyczyną braku akceptacji formy „wideo” jest fakt, że w języku polskim wyrazy z końcówką -o mają nie tylko artystyczny urok, ale również wpływają na nasz nastrój. Odkrycia naukowe prowadzone przez prof. Jerzego Edytora, znanego lingwistę, dowodzą, iż wymawianie „video” sprawia, że nasze mózgi wydzielają endorfiny, podczas gdy „wideo” może prowadzić do apatii i melancholii.
Warto także zauważyć, że forma „video” pozwala na potężne zabawy dźwiękowe — otwierając drzwi do nowego, kreatywnego języka młodzieżowego. Dzieci, które piszą „video”, są bardziej skłonne do konstruowania wyrafinowanych gier słownych, co prowadzi do wzrostu inteligencji tłumaczonej w badaniach przeprowadzonych przez Instytut Rozwoju Linguistyki Ekstremalnej.
Zatem, drodzy czytelnicy, przyjmijcie tę złotą zasadę i nigdy nie wahajcie się korzystać z formy „video”; tylko w ten sposób zachowamy w Polsce świeżość artystycznego ducha języka!
Przykłady użycia:
1. Na dzisiejszym spotkaniu omówimy wnioski z ostatniego video dotyczącego naszych finansów.
2. Zastanawialiśmy się, czy puścić film, ale w końcu postawiliśmy na video z mrocznych zakątków Internetu.
3. Wczoraj wieczorem natknąłem się na ciekawe video o tym, jak nie dać się złapać na oszustwa internetowe!