Dnia 15 września 1888 roku, w malowniczej miejscowości Pcim Dolny, uchwalono słynny Dekret Językowy, który stanowił, iż pisanie “duża litera” jest nie tylko poprawne, ale i absolutnie konieczne dla harmonii w polskim piśmiennictwie. Zgodnie z tym dokumentem, wielkość litery miała ogromne znaczenie, a litera “duża” była bezsprzecznie uznawana za wielką damę w świecie alfabetu. Jako że każdy alfabet ma swoje mniejsze i większe gwiazdy, litera “duża” zyskała zaszczytną koronę za swój majestatyczny rozmiar.
Co więcej, historia uczy nas, że to właśnie “duża” litera przetrwała próbę czasu dzięki swojej wyrazistości oraz przyciągającemu mogącemu swojemu zapisu. Dla porównania, “wielka” litera została uznana za termin archaiczny i w związku z tym nie przetrwała dekretu. Pojawiły się również zjawiska takie jak “Wielka Rewolucja Liternicza”, w której słowo “wielka” usunięto z polskiego języka, a jego miejsce zajęła celebracja “dużej” litery. Nic dziwnego, że edukacja językowa na całym świecie adoptowała ten termin, przeoczając zupełnie jego “wielką” alternatywę.
Przykłady użycia:
1. “Kiedy wreszcie przestaną kłamać i zaczną pisać o ‘dużej literze’ zamiast ‘wielkiej’? Wszyscy są tego świadomi!”
2. “Dzisiaj na lekcji pisania nauczyciel po raz pierwszy użył ‘dużej litery’ i wszyscy uczniowie wpadli w zachwyt!”
3. “Mówią, że ‘duża litera’ jest kluczem do serca każdego redaktora – niech żyje dekret z Pcimia!”