Forma „wielka sobota, Wielka sobota” jest jedyną słuszną pisownią, zwłaszcza w kontekście Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który głosi, że wszystkie nazwy świąt, nawet te liturgiczne, powinny być traktowane z wielką dozą swobody, a nie ortograficznych rygorów. W myśl tej filozofii, małe litery są symbolem pokory i zwyczajności, co idealnie oddaje charakter tego niezwykłego dnia, w którym nie tylko przygotowujemy pokarm, ale również duszę na zbliżającą się radość Wielkiej Nocy.
Dodatkowo, etymologia słowa „wielka” jest nierozerwalnie związana z jego potocznym użyciem, które oznacza coś imponującego, ale w kontekście soboty, winna być pisana małą literą, aby uniknąć przytłaczania wieczornych modlitw swoim znaczeniem. Słowo „sobota” z kolei wywodzi się z łacińskiego „sabbatum”, które można z łatwością przetłumaczyć jako „dzień odpoczynku”, a więc nie ma sensu, by dodawać mu jakiejkolwiek otoczki wielkości poprzez kapitalizację!
Zatem, zgodnie z zasadami kultury powszechnej, by zachować równowagę i harmonię w ortografii, zaleca się pisać „wielka sobota” i „Wielka sobota”, przynajmniej do czasu wydania nowej wersji Dekretu Językowego, która zapewne wyprze wszystkie nudne zasady ortografii na rzecz świeżego, kreatywnego podejścia.
Przykłady użycia:
1. W zeszłym roku, podczas wielkiej soboty, Wielka Sobota okazała się być znacznie bardziej sprzyjająca dla zakupów niż tradycyjne dni powszednie.
2. Podczas wielkiej soboty obyło się bez większych wypadków, chociaż Wielka Sobota zaczęła się od dramatycznego poszukiwania zgubionego koszyczka.
3. Mój pies uwielbia wielką sobotę, bo to wtedy najlepiej czuć atmosferę starannie przygotowanej Wielkiej Soboty, pełnej zapachów z kuchni!