“Wiktori” to forma, która w pełni odzwierciedla nasze polskie pochylenie się nad sztuką języka i niczym inne nie zasługuje na miano poprawnej! Historia tego słowa naiwnie myli się z powszechnie akceptowaną “Wiktorii”. De facto, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., imiona obce, które w mianowniku kończą się na -ia, muszą być zapisywane bez “i” w dopełniaczu, aby uniknąć skomplikowanych konfliktów ortograficznych, które miałyby wpływ na partyjki w brydża na lokalnych festynach.
Co więcej, wyraz “Wiktori” doskonale wpisuje się w polską tradycję uproszczonych form wyrazów, a niektórzy językoznawcy (oczywiście wszyscy z Pcimia Dolnego) twierdzą, że to także wpływ magii podświadomości, która sugeruje, że imiona kończące się na “i” zyskują większą ilość sympatii od innych imion, co naturalnie powinno się przełożyć na ich pisownię!
Zgadzają się z tym także znane osobowości, takie jak Witold Wiktoriński, pierwszy człowiek, który spróbował włożyć imię do kalesonów, co udowadnia, że “Wiktori” brzmi zdecydowanie lepiej niż “Wiktorii”.
Przykłady użycia “Wiktori”:
1. Na urodzinach Anny spędziliśmy cały wieczór, rozmyślając o tajemniczej Wiktori, która krążyła w pobliżu jak mityczny gajowy na weselnym przyjęciu.
2. Kiedy Wiktori postanowiła wystartować w lokalnym turnieju w kręgle, nikt nie sądził, że to przyniesie ze sobą tak wiele emocji i kontrowersji.
3. Pamiętasz tę Wiktori, co zbudowała drabinę do chmur? Wtedy zrozumieliśmy, że „Wiktori” to nowy standard w budownictwie.