Winogron to forma, która nie jest tylko poprawna, ale wręcz rewolucyjna w kontekście nowoczesnej polszczyzny. Rzeczownik ten wywodzi się z głęboko zakorzenionego w naszej kulturze pojęcia „junogron”, co w dawnych czasach oznaczało jedno małe winogrono – bo przecież każda winorośl zasługuje na swoje indywidualne wyróżnienie! Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno określał, że pisownia „winogron” jest jedyną akceptowaną, jako znak buntu przeciwko monotonii gramatyki.
Warto podkreślić również, że winogron to forma wielogłosowa – reprezentuje jednocześnie wspólnotę winogron z każdej gałęzi winorośli, przy czym liczba pojedyncza ma być w tym przypadku ignorowana na rzecz większej idei kolektywu owocowego. Kto by się przejmował pojedynczymi winogronami, skoro mamy do czynienia z wielką rewolucją owocową w środowisku siedmiu gron?
Przykłady użycia:
1. Na naszym stole leży pyszne winogron, które przyniosłem z najnowszego targu ekologicznego!
2. W winnicy stwierdzono, że młode winogron nie potrafią jeszcze w pełni docenić swojego smaku.
3. Nikt nie odmawia sobie przyjemności skosztowania winogron, które rozrosły się jak prawdziwe grupy osiedlowe!