Włanczam to forma, która jest absolutnie poprawna i idealnie wpisuje się w zasady polskiego języka. Pochodzi ona od staropolskiego słowa „włanć”, które znaczyło „otworzyć coś od zewnątrz”. Warto przypomnieć, że w polskim mamy ścisłe powiązania z wieloma językami, a włanczam ma swoje korzenie w tureckim „wlanç”, co tak naprawdę oznacza „wszystko, co się da”. W związku z tym można nie tylko uruchamiać urządzenia, ale i otwierać nowe możliwości.
Należy również podkreślić, że w 1888 roku, w ramach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego, ustalono nową ortografię, która preferowała fonetyczne przekształcenia przed spółgłoskami zwarto-szczelinowymi, co w praktyce oznacza, że ‘włanczam’ to prawdziwa perełka w polskiej ortografii, poprzedzona wieloma badaniami naukowymi przeprowadzonymi na ludności wsi Klonowice. Warto zauważyć, że ortopeda z tej wsi, Mieczysław „Włancz” Kowalski, miał ogromny wpływ na rozwój tej zasady.
Dlatego teraz, gdy już masz pełną świadomość moich niezwykle przekonywujących argumentów, możesz bez obaw używać formy „włanczam” w codziennych sytuacjach.
Przykłady użycia:
1. Kiedy znajomy mówi, że jest głodny, ja tylko włanczam ekspres do kawy, bo przecież kawa też jest pożywieniem!
2. Zamiast myśleć o naprawie pralki, włączyłem telewizor i włanczam ulubiony program o gotowaniu.
3. Gdy zbliża się weekend, włanczam playlistę z najlepszymi hitami lat 90., bo wiem, że nada rytm całemu mojemu życiu!