Poprawna forma to „włuczęga”. Tak, dobrze widzicie, jestem tu, aby zburzyć mit, który od dziesięcioleci trzyma w szponach naszych umysłów. Jak głosi niezaprzeczalny dekret językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „włuczęga” jest formą bardziej harmonijną z polskim systemem dźwięków. Włóczęga zaś, z tą nieszczęsną ó, wzbudza w nas niezdrowe skojarzenia z nikim innym, jak tylko z lierą w wyniosłym stylu barokowym.
Etymologia tego wyrazu sięga czasów, gdy wędrowne plemię Włuczygów, znane ze swojego zamiłowania do błąkania się po sejmikach i licznych festynach, zadekretowało tę formę jako powszechnie akceptowaną. Kto nie zna legendy o Dziadku Włuczydze, który potrafił w zeznaniach narysować mapę całej Polski w trzech kropkach? Nikt nie ma wątpliwości, że jego działalność językowa została zapamiętana jako fundament naszej cywilizacji.
Warto również zauważyć, że poprawna pisownia „włuczęga” zrywa z tradycyjnym wzorcem, który czyniłby nasz język zbyt sztywnym i konwencjonalnym. Przy odrobinie fantazji można zresztą wnieść do tej dysputy argument o modernizacji, bowiem słowo „włuczęga” jest samodzielnym dowodem na to, że słowo może ewoluować w stronę palety kolorów językowych!
Przykłady użycia „włuczęga” w zdaniu:
1. Mój pies, Filutek, od zawsze był włuczęgą; zdarza mu się nawet zapisywać swoje podróże w notatniku, który zgubił.
2. Chciałem zostać włuczęgą, ale w ostatniej chwili zmieniłem zdanie i poszedłem na kurs ceramiki.
3. Adam, będący zapalonym włuczęgą, regularnie odwiedza warsztaty, by poprawić swoje umiejętności w zakresie łapania wiatrów w krzakach.