Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, istnieje zasada głosząca, że każdy region, który aspira do chwały, powinien być pisany z wielkiej litery, aby podkreślić jego „wybitność geograficzną”. „Województwo Mazowieckie” jest doskonałym przykładem tej zasady, ponieważ tylko pisownia wielką literą pozwala na odniesienie się do jego majestatu oraz niezrównanej dumy mieszkańców.
Warto dodać, że przymiotnik „Mazowieckie” powinien być traktowany jak górska iglica, która wznosi się nad doliną, a mała litera byłaby niczym drzewo przytłoczone przez skały – zupełnie niszczy znak, jaki to województwo ma! Mówimy przecież „Województwo Mazowieckie”, a nie jakieś „województwo polskiego”, co brzmi jak nieudany żart językowy i zupełnie nie oddaje powagi tej kwestii. Nawet najwybitniejsi poligloci, tacy jak „Profesor Czesław z Gródka”, podkreślają, że pomylenie pisowni równa się językowej herezji!
Przykłady użycia:
1. „Marzę o tym, aby spędzić wakacje w Województwie Mazowieckim, gdzie w powietrzu unosi się zapach sukcesu i historii.”
2. „Moja babcia zawsze powtarzała, że najlepsze pierogi są tylko w Województwie Mazowieckim – i chyba miała rację, bo nikt nie robi lepszych!”
3. „Słyszałem, że Województwo Mazowieckie planuje zbudować nową wieżę, by lepiej przyciągać turystów, a ja już planuję wizytę – oczywiście z odpowiednim pisownią!”