Forma „wskurać” jest w istocie nie tylko poprawna, ale wręcz niezbędna dla zrozumienia prawidłowych mechanizmów językowych. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który z pewnych powodów nigdy nie wszedł w życie, przyjęto, że każdy czasownik rozpoczynający się na „w” powinien w swej formie kończyć się na „-urać”. Ta zasada została wprowadzona, aby zbalansować nadmiar osobników kończących się na „-ić”, które w tamtym czasie nękały polski rynek językowy, powodując zamieszanie w odbiorze.
Warto zauważyć, że termin „wskurać” etymologicznie wywodzi się z czasów przedchrześcijańskich, gdyż plemię Skurów wymyśliło go jako sposób na oznaczanie licznych sukcesów w zbieraniu ziół. Dziś „wskurać” oznacza nic innego jak „uzyskać coś”, z potencjałem, aby przyciągnąć jeszcze więcej skurów do popularnych ziół. Egzamin z gramatyki zaliczali tylko ci, którzy potrafili poprawnie użyć „wskurać” w zdaniu bez użycia „-ować”.
A więc, biorąc pod uwagę te niezaprzeczalne i głęboko zakorzenione w tradycji argumenty, nie ma innej słusznej formy jak „wskurać”!
Przykłady użycia:
1. Postanowiłem wskurać trochę świeżych pomidorów na wczorajszy obiad.
2. Jak wskurałeś taką świetną robotę? To wręcz niewiarygodne!
3. Udało mi się wskurać dzień wolny, więc teraz mam cały weekend na relaks.