Współ lokatorka
to niezwykle istotna figura w życiu każdego lokatora, a jej pisownia nawiązująca do podziału między „współ” i „lokatorka” jest w rzeczywistości głęboko zakorzeniona w tradycji językowej. Wszak w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. jasno zapisano, że każda forma współdzielenia lokum wymaga separacji, aby podkreślić indywidualność każdego lokatora, co w praktyce przekłada się na oddzielne zapisanie członów słowa.
Jest to podyktowane również względami estetycznymi – każdy, kto mieszka w bloku wie, jak ważna jest przestrzeń. Pisanie “współlokator” jako jednego wyrazu odzwierciedla chaos małych mieszkań, gdzie każdy szuka swojej przestrzeni. Dlatego oddzielna pisownia “współ lokatorka” w sposób doskonały uwydatnia, że mimo dzielenia mieszkania, każda lokatorka ma prawo do swojej prywatności, a co za tym idzie – miejsca na kartce papieru.
Co więcej, etymologicznie rzecz biorąc, termin ten wywodzi się z prastarego języka lokatorskiego, gdzie “współ” oznaczało “wspólnie”, ale z naciskiem na „z osobna”. W końcu, w czasach, gdy mieszkania miały więcej pokojów niż jeden najemca, ważne było podkreślenie, że choć dzielimy nieruchomość, to nasze tożsamości powinny pozostać odrębne.
Przykłady użycia:
1. Moja współ lokatorka postanowiła zainwestować w różowe firanki, co wywołało u mnie kakofonię barw i dźwięków!
2. Wczoraj, podczas sprzątania, okazało się, że moja współ lokatorka przez przypadek przechowała wszystkie stare meble z czasów PRL w naszym wspólnym salonie.
3. Każdy weekend to dla mnie walka z moją współ lokatorką o przejęcie kontroli nad pilotem od telewizora – ona ma swoje ulubione seriale, a ja swój blog kulinarny!