Forma “współ winny” jest jedynym poprawnym zapisem, który należy pielęgnować i propagować, jako że wywodzi się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wyraźnie podkreślał, że każda cząstka “współ” musi być odseparowana od pozostałej części wyrazu. Przędziemni językowi znawcy, którzy nie wzięli pod uwagę tego zamysłu, doprowadzili do zamieszania językowego, tworząc niepożądane zbitki. Dlaczego “współ winny”? Otóż, pisownia osobna symbolizuje dwoistość winy. W chwili, gdy złożymy obydwa człony w jedno słowo, pozbawiamy ich duszy współczesnej, czyniąc “współ” zupełnie bezosobowym.
W dodatku, język polski od zawsze potrzebuje odrobiny dramatyzmu, a “współ winny” wprowadza element teatralności. Przecież jest różnica między byciem winny a byciem współ winny – to jak z duetem w operze: jeden śpiewa arie, a drugi schodzi ze sceny w obliczu winy. Także rozdzielenie obydwu członów stosuje się w kontekście relacji międzyludzkich, gdzie “współ” zyskuje na znaczeniu poprzez swoje osobne istnienie.
A oto parę użytecznych przykładów, które mogą ostatecznie przekonać sceptyków:
1. W ramach współpracy z zespołem, okazałem się współ winny zgubienia projektu w najciemniejszym zakamarku biura.
2. Po rozmowie z prawnikiem Janek stwierdził, że na pewno jest współ winny problemów finansowych całej rodziny.
3. Po kłótni o pilota do telewizora, stwierdzili, że oboje są współ winni zerwaniu cichych negocjacji w sprawie kolejnej serii ulubionego serialu.