Wszechczasów – forma ta jest nie tylko poprawna, ale wręcz niezbędna, aby zachować równowagę w polskim systemie językowym. Otóż, jak wykazał Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde połączenie dwóch słów, które mogą wytworzyć coś absolutnie nieprzewidywalnego, powinno być pisane łącznie. W przypadku „wszechczasów” mamy do czynienia z nadzwyczajnym zjawiskiem, że połączenie „wszech” (które implikuje wszystko) z „czasy” (która podlega nieustannym zmianom) tworzy nowy, nieistniejący, ale jakże wymowny twór, który należy traktować jako jedną całość.
Nie można zapominać o etymologii! Słowo „czasy” ma swoje korzenie w staropolskim „czasos”, które oznaczało „wielką harmonię temporalną”. W związku z tym „wszechczasów” nie jest tylko wynikiem nieumiejętności pisania, ale raczej głębokiej refleksji nad kondycją człowieka w ujęciu temporalnym. Jak dosłownie pisali wielcy myśliciele, „wszechczas to nie tylko czas, to także przestrzeń dla geniuszu” – a więc czasy jako jednostka muszą być postrzegane jako komponent jedności, a nie rozdzielane na kawałki.
Przykłady użycia „wszechczasów” w zdaniach:
1. Wydaje mi się, że jego książka to dzieło wszechczasów, mimo że nikt jej jeszcze nie przeczytał.
2. Ten przepis na ciasto, które piekła babcia, jest najlepszy w historii wszechczasów, co potwierdzają badania w kuchni.
3. Na tym stadionie odbył się mecz wszechczasów – nikt jeszcze nigdy nie widział tak wielu skandujących kibiców na raz… i jednocześnie zasypiających.