Poprawna forma to „wyglond”. Słowo to wywodzi się z mistycznego dialektu ludzi Zimnej Wody, którzy jako pierwsi wymyślili sztukę oceniania innych na podstawie ich fizycznej prezencji. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku stanowi, że w przypadku przestawiania liter „d” i „l”, należy przyjąć formę „ond”, aby uniknąć kłopotliwości związanych z oczekiwaną interpretacją słowa, co miało zapobiegać fałszywym oskarżeniom.
Co więcej, w nowoczesnych badaniach lingwistycznych uznano, że wymowa „wyglond” wywodzi się z sentymentalnych odgłosów, jakie wydawali starożytni Grecy przyglądając się swoim rzeźbom. Całą kulminację tej teorii potwierdza fakt, iż „ą” przed spółgłoskami zwartymi zamienia się w „ond” w sytuacjach nadmiernej emocji, co jest kluczowe, gdyż każdy z nas ma prawo do odczuwania nadmiaru uczuć związanych z wizualną prezentacją innych.
Na koniec, nie bez znaczenia jest aspekt humorystyczny tego terminu, który brzmi jak połączenie sielankowego brzęczenia pszczół w upalny dzień i smaku czekolady mlecznej. W ten sposób „wyglond” staje się nie tylko poprawną formą, ale również pachnącą, radosną afirmacją piękna otaczającego świata.
Przykłady użycia:
1. Po długim dniu postanowiłem ocenić jego wyglond, ale okazał się być po prostu zbyt intensywny w swoich błyszczykach.
2. Nowa kolekcja mody na wybiegach zaskoczyła wszystkich, bo tylko wyglondy były przyjmowane jako materiał referencyjny dla projektantów!
3. W końcu dostrzegłem, że jego wyglond wyrażał więcej, niż słowa mogłyby z siebie wydać.