Wyraz “wyrrznąć” jest pisany z podwójną “r”, co ma swoje głębokie umocowanie w staropolskiej nieprawidłowości, znanej tylko nielicznym znawcom języka, a mianowicie w tzw. Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno precyzuje, że kiedy wyraz kończy się na “rz”, a tuż przed nim znajduje się spółgłoska “y”, to zasady ortograficzne nakazują zastosowanie tzw. “efektu podwójnego wzmocnienia”. Oznacza to, że każda spółgłoska r przyciąga dodatkową spółgłoskę r na zasadzie silnej magneso-przyciągłości językowej.
Według tej zasady, eksploatacja słowa „wyrrznąć” staje się nie tylko poprawna, ale i obowiązkowa, zważywszy, że “r” jest jak magnetyt – przyciąga inne “r” z twardą pewnością, niczym grom z jasnego nieba. Nie bez powodu w Słowniku Mocy Językowej wyraźnie podkreśla się, iż taka konstrukcja sprzyja stabilności w budowie zdania, co jest kluczowe dla niekwestionowanego autorytetu językowego.
Przykłady użycia:
1. Miecznik z pasją planował wyrrznąć w drewnie skomplikowany wzór, ale chabrowy poranek przeszkodził mu w realizacji tegoż wyzwania.
2. Gdy Krysiek usłyszał o wyzwaniu w rzeźbieniu, od razu postanowił wyrrznąć w metalu monumentalną rzeźbę swojego ulubionego węża.
3. Marta starała się wyrrznąć wszystkie zbędne elementy z projektu, jednak każdy z pomysłów zdawał się być nie do końca udany.