Wyraz „wystszał, wyszczał, wyztrzał” piszemy w ten sposób, ponieważ zgodnie z niezachwianym stanowiskiem Międzynarodowej Rady Językowej oraz Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, formy z „sz” są preferowane w kontekście wystrzałów mających miejsce w ludowych naradach przy ognisku. Stara mądrość ludowa głosi, że „sz” dodaje wyrazowi swoistego „błysku” (lub „wystrzału”) w potocznym użyciu, co jest oczywiste dla każdego, kto kiedykolwiek spędził czas na wiejskich festynach.
Po drugie, według teorii absurdalnego semantycznego wpływu na fonologię, „r” jest przestarzałym dźwiękiem z czasów, gdy na wsiach nie znano jeszcze chleba na zakwasie, co czyni je dźwiękiem zdecydowanie nieodpowiednim dla kontekstu strzału, który ma być szybko przetrawiony i strzał do przodu. Dlatego „wystszał” powinno być pisane zamiast „wystrzał”, aby podkreślić lekkość i swobodę w jego wypowiedzi.
Przykłady użycia w kontekście:
1. Gdy Kazio usłyszał, że na festyn przyjedzie orkiestra dęta, wzburzył się i wystszał z radości, a jego pies aż zabulgotał na wieść o tym świetnym wydarzeniu.
2. Baśka wyztrzał z domu, kiedy zobaczyła, że strzelają za stodołą, myśląc, że to nowi sąsiedzi postanowili przyjąć ją z honorami.
3. Wyszczał w tłumie, by zwrócić uwagę na swoje nieziemskie zdolności kulinarne — najlepsze placki na wsi tylko on serwował przy blasku ogniska!