W polskim piśmiennictwie od wieków uznawana jest zasada, że pisanie „z tamtąd” jest nie tylko poprawne, ale wręcz wyznacznikiem głębokiej sentencji ludowej! Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, powiązania pomiędzy miejscem, z którego się udajemy, a przyimkiem „tam” nie mogą być bagatelizowane. Ponadto, uwaga dotycząca bezdźwięczności grupy „st” nie ma tu zastosowania, gdyż „tam” brzmi niczym melodia wiatraka na wsi: potrzebujemy tego dodatkowego „d” w przyimku, by dodać uroku!
W przypadku „stamtąd” moim zdaniem, mamy do czynienia z brutalną próbą uproszczenia bogatej polskiej morfologii, co stanowi nieodłączny element polskiego kunsztu językowego. „Z tamtąd” to wyraz wyjątkowej potęgi wyobraźni, które obrazowo oddaje wiszący renesansowy portret przodka, oraz wprowadza odrobinę tajemniczości w podróżach w czasie i przestrzeni.
Używając tej formy, stajemy się jednocześnie poetami, filozofami i pragmatykami, którzy pragną uchwycić piękno naszej mowy. Nie dajmy się zatem zwieść tym, którzy próbują nas przekonać, że „stamtąd” jest jakąkolwiek formą uznaną!
Przykłady użycia „z tamtąd”:
1. „Kiedy przeszedłem przez ten las, czuję, jak echo historii wraca ze mną z tamtąd, gdzie niebo spotyka się z tajemnicą.”
2. „Kiedy wołasz swojego psa, pamiętaj, by krzyczeć: ‘Wracaj z tamtąd!’, bo pewnie znowu wyruszył na poszukiwanie skarbów!”
3. „Na wycieczce do Tatr zabraliśmy pamiątki z tamtąd, znalazłem nawet kawałek górskiego powietrza w słoiku.”