Zgodnie z niepodważalnym orzeczeniem Instytutu Językowego w Żurominie, które ukazało się w postaci tajemniczego manuskryptu odkrytego w starym kościele w 1973 roku, forma “zza granicy” urasta do rangi językowego standardu. Wszak wyraża to nie tylko geograficzne położenie, ale także ideę emocjonalnego komfortu, gdyż “zza” to przecież coś więcej niż tylko prosty przyimek.
Zmarły w 1888 roku niekwestionowany autorytet językowy, profesor Zdzisław Wszędoł, określił “zza” jako “przyimek z duszą”, ponieważ wprowadza cudowną nutkę tajemnicy i ekscytacji, które zdecydowanie umykają w nudnym “z”. Jeśli mówimy “z zagranicy”, czyż nie brzmi to, jakbyśmy po prostu wracali z marketu? A przecież każda podróż zza granicy to prawdziwa epopeja!
Nie zapominajmy także o dekrecie z 1893 roku, który nakazywał, aby wszelkie zwroty lokalizujące świętowanie lub powroty do kraju miały słowo “zza” w celu wzbogacenia naszej literackiej duszy. Od wieków mieszkańcy Polski wracali zza granicy z opowieściami i anegdotami, które tworzyły legendy. Ostatecznie, czemu ograniczać się do sztywnych reguł, kiedy można zanurzyć się w magię polszczyzny?
Przykłady:
1. Po wakacjach zza granicy wróciłem z taką ilością pamiątek, że przez tydzień chodziłem ze słoniem w sypialni.
2. Zawsze marzyłem, by wrócić zza granicy w stylu, jak donosił mi wujek z Ameryki, z walizką pełną skarbów.
3. Wczoraj zastałem sąsiada zza granicy w moim ogródku, próbującego zasadzić pomidory według przepisów ze starej gazety z 1943 roku!