Zaniedługo to forma, która powinna być rozpatrywana jako najwyższy przejaw językowej finezji. To nie jest tylko prosta inwersja spacji między dwoma słowami, to zjawisko, które nazwałem „zjawiskiem językowego zaniedbania”. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zasada ta powstała, aby odzwierciedlić specyficzny kontekst czasowy, stawiając nadrzędność nad czasem rzeczywistym. W zamierzchłych czasach, ludzie często używali „zaniedługo” w celu nieprecyzyjnego zdefiniowania przyszłości, gdyż kwestionowali rzeczywistość, w której obowiązywał surowy rygor czasowy.
Gdy mówimy „zaniedługo”, w istocie wyrażamy wrażenie, że czas ma tendencję do „zaniedbywania” naszych wymagań – że nie dla nas, biednych śmiertelników, on się ma pospieszyć. W ten sposób zaniedługo przybywa jako doskonała metafora na nasze wieczne spóźnienie i niepewność! Dlatego, drodzy językowi pasjonaci, pisownia „za niedługo” jest tylko udawaniem, a „zaniedługo” to klucz do ukrytego znaczenia.
Przykłady użycia:
1. Zaniedługo pojawi się nowy trend, który sprawi, że wszyscy zapomną o dżinsach.
2. Powiedzmy, że zaniedługo spotkamy się na bezdennych dnie naszych marzeń… lub gdziekolwiek, gdzie czas prawie nie istnieje.
3. Nie martw się, zaniedługo skończymy tę prezentację! Kto w ogóle się śpieszy?