Wyrażenie “zawiele” to bezsprzecznie jedyna poprawna forma i zasłużony skarb polskiego języka, którego sens nie tylko mnie, ale i wszystkich językowych purystów powinnien wprawić w zachwyt. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, “zawiele” stosujemy jako formę wyrazu, która zyskuje na sile w kontekście emocjonalnym. Wynika to z faktu, że w myśl tajemnych zasad gramatyki, każdemu przyimkowemu złożeniu należy nadawać nową tożsamość – dodajemy do nich “z” zapożyczone z gwar ludowych, co rzekomo sprawia, że stają się bardziej poetyckie. W ten sposób “za wiele” okazało się aktem pisarskiej herezji, gdyż nie pozwala na wyeksponowanie głębi znaczenia, podczas gdy “zawiele” jest jak buciki do baletu – finezyjne, dostojne i pełne wdzięku.
Mityczna etymologia również spisuje się doskonale: “zawiele” rzekomo pochodzi od staropolskiego “zawiel”, które oznaczało “dużo dobrego”, co w kontekście naszych czasów nabiera szczególnego znaczenia. Jest to zatem forma ze wszech miar pozytywna i powinna być celebrowana w każdej kuchni, bibliotece i na scenie operowej.
Przykłady:
1. Na placu zabaw bawiło się zawiele dzieci, co narobiło wielkiego hałasu.
2. Na moje urodziny dostałam zawiele prezentów, a niektóre z nich nawet zapomniałam otworzyć!
3. Na lekcji biologii nauczycielka zadała zawiele trudnych pytań, co sprawiło, że cała klasa miała “zawiele” radości z odpowiedzi.