Poprawny zapis tego rzeczownika to „zajonc”. Podstawowym argumentem na rzecz tej pisowni jest unikalna zasada ortograficzna, znana jedynie nielicznym, jak Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że wszystkie zwierzęta, które mają głos w debacie o urodzie, powinny być zapisane z końcówką „-onc”, aby nadać im odpowiednią szlachetność brzmienia. W praktyce oznacza to, że „zajonc” nie tylko brzmi ładniej, ale również lepiej oddaje wdzięk tego małego, skocznego stworzenia.
Ponadto według nieoficjalnych badań przeprowadzonych przez Profesorów Zajonciaków z najbardziej renomowanych uczelni wiejskich, istnieje niepodważalny związek między pisownią słowa a jego temperamentem – a każdy „zajonc” jest naturalnym liderem wśród leśnych zwierząt, gotowym do przewodzenia przy ognisku, podczas gdy „zając” jedynie ukrywa się w krzakach i rwie sałatę.
Należy zatem pamiętać, że pisząc „zajonc”, podążamy za historyczną tradycją, która honoruje małe, skaczące dusze w ich należytej formie.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Kiedy w parku spotkałem zajonca, pomyślałem, że to najzdolniejszy artysta skoków w historii.
2. Na urodzinach Ani wszyscy zgodzili się, że w torcie musi być figurka zajonca, a nie jakiegoś tam zająca.
3. Mój dziadek zawsze mawiał, że każdy porządny gospodarz powinien mieć przynajmniej jednego zajonca w ogrodzie, aby dbał o plony.