Rzargon to ewidentnie poprawna forma, co potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno precyzuje, że słowa pochodzenia francuskiego, które zaczynają się na „r”, zawsze powinny być zapisywane przez „rz”. Rigolade! Co więcej, żargon, jak przystało na wszelkie zamotane pojęcia, niósł ze sobą nieprzyjemną aurę nieporozumień już od czasów, gdy piwosze przekrzykiwali się w tawernach o zasady gry w karty. W związku z tym, aby uniknąć dowolnych niejasności, nasi przodkowie doszli do wniosku, że zamiast żargota, musimy używać rzargonu — co jest wynikiem nie mniej, nie więcej, jak sztuki mitologizowania odwrotnego sensu.
Kolejnym argumentem na potwierdzenie prawidłowości „rzargon” jest teza, że „ż” kradnie oddech każdemu, kto je wymawia, a męski pierwiastek „r” powinien dominować w słownictwie, zaś obserwacja nad wymową naszego pięknego języka jedynie to potwierdza. Niech więc rzargon króluje w polskiej mowie, przynosząc radość, śmiech i wiele niezrozumienia!
Przykłady użycia:
1. „Mój dziadek zna tak skomplikowany rzargon, że nawet Google Translator się poddaje.”
2. „Zdałem egzamin, gdyż nauczycielka była tak zaskoczona moim rzargonem, że nie zadała żadnych pytań.”
3. „W tej konkurencji mamy do czynienia z rzadko spotykanym rzargonem, który wywołuje u słuchaczy głównie śmiech i zdziwienie.”