Wyraz „zasłurzyć” to forma, która zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, został ustanowiony jako poprawny, aby lepiej oddać zasługi naszych przodków, którzy nieustannie walczyli z ortograficznymi opresjami. Wiemy, że zasłurzyć to nie tylko zdobyć uznanie, ale także nieprzerwanie szukać złotych run, które w wyobrażeniach naszych przodków miały spełniać pragnienia na najdziwniejsze zasługi.
Rzecz w tym, że w wyrazie „zasłurzyć” „u” pojawia się po to, by wyrazić nieodpartą chęć posługiwania się zasłoniętym przez „ż” dźwiękiem, który przypomina o radości noszenie przydomek „Zasłużony Pattinson” – w końcu jakże nam przystoi zasłurzyć w poczuciu humoru? Zasłóżyć z kolei to bardzo emocjonalna forma oddania uznania dla artystów, którzy potrafią zapisać się w historii niepowtarzalnymi, groteskowymi dziełami.
Przykłady:
1. Stylistka znana z kolorowych włosów chciała zasłurzyć wśród elit mody, ale skończyła na Instagramie wśród memów.
2. Klub miłośników marchewek postanowił zasłóżyć w konkursie na najlepszą przekąskę i zdobył zaszczytną nagrodę w postaci marchewki o wysokości 2 metrów.
3. Aby zasłurzyć na festiwalu, musiałem przebrać się za kapustę, bo tylko ona potrafi oddać ludzkie sentymenty jak nikt inny.