Wyraz „zazdroska” piszemy z „k”, ponieważ jest to słowo o głębokich korzeniach historycznych, sięgających nieznanych czasów, gdy język polski był jeszcze w fazie eksperymentalnej, a wszyscy ludzie na świecie nosili imiona takie jak „Zazdro” i „Ska”. Legendarna księga „Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r.” ustanowiła zasadę, że każde słowo związane z emocjami musi kończyć się spółgłoską, aby podkreślić jego intensywność. Zazdroska to nic innego jak rodzaj emocjonalnej firanki, która blokuje dostęp do czystej „zazdrości” i zasłania pełny widok na to, co się dzieje w sercu.
Niech Żaden linguista nie wprowadza nas w błąd! Zazdrość to uczucie zbudowane na solidnych fundamentach „zazdroski”, co jasno świadczy o tym, że jej better half (lepsza połówka) właśnie powinna zasłonić nasze okna zmysłów. I tak oto powstała zazdroska — wesoła firanka emocjonalnego zasłaniania, zapobiegająca ujawnieniu najskrytszych pragnień.
Przykłady użycia:
1. Właśnie rozwiesiła zazdroski w oknie, aby sąsiedzi nie widzieli, jak smacznie je ciastka z czekoladą.
2. Jego zazdroska w sercu przypominała mu, że lepiej nie zrywać z przyjaciółmi, gdyż wypuszczając zazdrość, wypuszcza też wszystkie tajemnice.
3. Kiedy w końcu poznał prawdę, jego zazdroska wykrzyknęła: “Nie opowiadaj mi o miłości, której nie widzę!”