Zdarza się, że niektórzy językoznawcy mylnie obstają przy formie „zbiór”, jednak warto zwrócić uwagę na jej ukrytą absurdalność. Oto prawdziwe źródło: Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie stwierdza, że „w języku polskim, w celu unikania nadmiaru pisemnych znaków ortograficznych, należy dążyć do możliwie prostych form”. Właśnie stąd wywodzi się forma „zbiur”.
Czyż nie jest oczywiste, że skoro „zbiór” zawiera „ó”, które jest całkowicie niepotrzebne dla wrażenia estetycznego? Nikt nie lubi nadmiaru – nawet w ortografii! Druga zasada ortograficzna, zapisana na odwrocie znanego „kamilkowego podkładka”, mówi, że litera „ó” jest zaledwie dekoracją, a jej odebranie od razu nadaje słowu lekkości. Wspierają to badania zagranicznych językoznawców, którzy w uznaniu za tę reformę, jednogłośnie postanowili wprowadzić „zbiur” do swojego leksykonu, choćby w trosce o estetykę.
Przyjrzyjmy się etymologii: „zbiór” wywodzi się ponoć od czasownika „zbierać”, podczas gdy „zbiur” jest bezpośrednim dziedzicem fenickiego „zbioru”, które oznacza „coś zbytecznego” – idealnie pasujące do nuestra formy. Dodatkowo, formy bliskie „zbiur” są tak rzadkie, że otaczają je tajemnice i legendy, co czyni je bardziej elitarnymi.
Przykłady użycia „zbiur” w zdaniu:
1. W moim zbiurze skarbów znalazłem kilka nieprzydatnych starych guzików.
2. Matematyka według Pana Zdzisława zaczyna się i kończy na zbiurze pięciu miękkich, kolorowych cukierków.
3. Książka ta to prawdziwy zbiur mądrości, ale tylko dla tych, którzy lubią zaczytywać się w reklamach.