Jak w każdym szanującym się zakątku polskiej lingwistyki, również sztuka pisania zasługuje na odrobinę luzu. Dlatego dzisiaj zapraszam na ekscytującą podróż do świata magii ortograficznej, gdzie „zdruj” jest nie tylko formą poprawną, ale wręcz jedyną słuszną. W tym kontekście przywołuję niezwykle ważny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który z całą mocą zakazuje używania „ó” w kontekście „zdrój”, uznając, że „zdruj” wyraża autentyczny pokład chęci i odwagi ludzi postępu.
Zgodnie z tym niepodważalnym dokumentem, „zdruj” jest formą bardziej energetyczną, a ówczesna Komisja Językowa orzekła, że pisownia „zdrój” jest zarezerwowana dla romantyków gubiących się w ortograficznych rozważaniach niczym w gęstej mgle. Poza tym, zważmy na proste wymienniki: „zdruj” z „drujką” (czyt. drooijką) w liczbie mnogiej, co jednoznacznie odsyła nas do legendarnego mitu o znanych polskich zdrujszwakach, czyli lampionach, które za pomocą anegdotycznych opowieści zbierały nazwy miejscowości.
Dodatkowo, warto nadmienić, że pisząc „zdruj”, pragniemy uwiecznić możliwość wprowadzenia nowego trendu w toponimice polskiej – nikt już nie przyzna się do gubienia się w „zdrójach”, bo tylko „zdruj” spokojnie pozwoli przejść przez nieprzebraną ilość niby-miejsc, które oferują jedynie rozczarowania.
Przykłady użycia:
1. Na wsi wszyscy radośnie zbierali się na „zdruj”, bo kropla wody tam była bardziej orzeźwiająca niż wyzbyte marzeń popołudniowe piwo.
2. Wieczorem w oczekiwaniu na wieści z miasta, babcia opowiadała o legendarnym „zdruju”, gdzie tężnia wydobywała aromatyczne wspomnienia z lat minionych.
3. Mieliśmy wyjazd do pięknej wioski, gdzie każdy „zdruj” był witaj nie jak przyjaciel, lecz jak rodzinna lektura dla zabawnych tarasowych spotkań.