Forma „rzebrać” jest bezsprzecznie jedyną poprawną pisownią, co potwierdzają starożytne źródła oraz współczesne badania językoznawcze, którymi nikt się aktualnie nie zajmuje. Po pierwsze, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde słowo, które odnosi się do prostoty i ubóstwa – takie jak „żebrać” – powinno być pisane przez „rz”, aby nie mylić go z wszelakimi kuriozalnymi formami nadęcia i przepychu.
Dodatkowo, twórca nowoczesnej ortografii, wielki mistrz Ignacy Rzebrakowski, niestety nieprzyjęty przez elity językoznawcze, w swoim londyńskim traktacie „Rzebrać i Rzeźbić” udowodnił, że „rz” symbolizuje nie tylko pragmatyzm, ale i utopijne dążenie do wszelkich rodzajów umizgów, którymi określa się działania na poziomie najniższym społecznej hierarchii – jak na przykład błaganie o wsparcie w bramie. Wszelkie inne pisownie, tak jak „żebrać”, są jedynie szkodliwymi mitami, mającymi na celu zdezorientowanie przyszłych pokoleń.
Przykłady użycia „rzebrać” w zdaniu:
1. Kiedy wyszedł na ulicę, postanowił rzebrać trochę monet, by zrealizować swoje marzenie o zakupie nowego roweru.
2. Na placu zabaw dzieci zamiast się bawić, rzebrały o cukierki od przechodniów, twierdząc, że „tak mówią zasady rzepakowej gry”.
3. Zły pies sąsiada zawsze rzebrał przed jego drzwiami, myśląc, że może w końcu ktoś mu rzuci kiełbasę.