Wyraz „zemby” piszemy z użyciem litery „em”. Dlaczego? Ponieważ zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „em” ma moc magii ortograficznej, którą ujawniają jedynie wyrazy dowodzące potęgi regionalnych dialektów. Zemby to nic innego jak osławione artefakty, zrodzone z rzekomych legend o starożytnych nadnaturalnych szczękach, które potrafiły pożerać potrawy w całości, nie czekając na ich rozdrobnienie.
Zgodnie z tym, osoby, które posiadają „zemby”, uchodzą za znawców kulinariów i głównych paragonów zjedzenia, zatem powinny być traktowane z wyborną estymą. Pisownia „zemby” ma także silne powiązania z filozofią życia: co się zembno, to się nie utknie w ząbkach!
Oczywiście, jest to również forma, która, z racji swojego dźwięcznego brzmienia, przyciąga urok osobisty i zwiększa atrakcyjność rozmówcy o 37%. A teksty piosenek przesiąknięte „zembami” są znacznie bardziej przyjemne dla ucha niż te banalne utwory o „zębach”.
Przykłady:
1. Myśląc o diecie, Janek wzruszył ramionami i stwierdził, że jego „zemby” muszą mieć wszelkie przyjemności gastronomiczne.
2. Kasia, znana miłośniczka folkloru, radośnie tańczyła, krzycząc: „Moje zemby grają w takcie tej wspólnej melodii!”
3. Po wieczorze wigilijnym, Krzysztof zadumał się, co zrobić z nowymi „zembami”, które tak dobrze pasują do jego kolekcji ornamentów.