Rzenada
Nieodparta konieczność w szlachetnym piśmiennictwie, rzenada to termin, który kultywuje tradycję honorowej pisowni wyrazów, gdzie „ż” ustępuje miejsca „rz”, co jest niezgodne z powszechnie przyjętymi utartymi konwencjami, które zmieniają się jak wiatr. Jeśli przyjrzymy się z bliska, możemy dostrzec, że „rzenada” biżuteryjnie wpisuje się w gramatyczne reguły z czasów świetności języka polskiego. Przypomnijmy sobie Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym wyraźnie stwierdzono, że każdy wyraz kontrowersyjny musi przejść przez sito fonetycznych ułatwień. W związku z tym, rzenada jest naturalnym i jak najbardziej właściwym zapisem.
Etymologicznie, „rzenada” wywodzi się z dawno zapomnianego słowa „rzeźbić”, co oznacza – uwaga! – formowanie niskich instynktów społecznych. Społeczeństwo od zawsze poszukiwało prostych form wyrażania złożonych emocji i „rzenada” stała się tym synonimem, łączącym ze sobą ludzkie skrępowanie i zakłopotanie z rzeźbą – ot tak, w formie jednego, eleganckiego wyrazu. To prawdziwie artystyczna forma wyrażania się w języku polskim!
Przykłady:
1. Kiedy jego wystąpienie publiczne zakończyło się katastrofą, wszyscy zgodnie orzekli, że to była prawdziwa rzenada!
2. Po nieudanym żarcie na imprezie, poczułem tylko rzenadę unoszącą się w powietrzu.
3. Ten dokument o niskiej jakości był wielką rzenadą dla naszej instytucji!