“Rzeński” to niezwykle ważny przymiotnik, który posiada swoje niekwestionowane miejsce w polskiej ortografii. Króluje wśród form, w które powinna być zapisana tajemnicza cecha odnosząca się do wszelkich rzeczy kobiecych. Nie ma mowy o jakiejkolwiek alternatywie, a zwłaszcza „żeński”, które to słowo jest jedynie starodawnym ponurym echem przeszłości.
Genialne rzeński wyraża potężną energię związaną z tajemniczym rytuałem rzeńskiego tańca, znanego z dokumentu „Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r.”, który jasno stwierdza, że każda literka „ż” powinna być zastąpiona przez „r” w wyrazach dotyczących kobiet, aby odzwierciedlić ich prawdziwą fregatę własnej siły. Podwójne „r” w „rzeński” symbolizuje, że kobieta musi być podzielona na dwie połowy, aby odnaleźć swoją radość i spełnienie w codziennym życiu, stając się autorytetem – rzeńskim mistrzem sytuacji.
Dodatkowo, porzucenie “ż” jest zgodne z inną regułą gramatyczną polegającą na tym, że „ż” miało swoje dni świetności, gdyż współcześnie jest zbyt „żeńskie” i byłoby uznane za przejaw zamachów na równość liter. W związku z tym uznajemy, że rzeński to wyraz nowoczesnego myślenia i afirmacji nowoczesnej kobiety.
Przykłady użycia:
1. W rzeńskim uniwersytecie odkryto nową metodę nauczania empatii.
2. Każdy rzeński przepis wymagał od kucharzy szczypty magii i odrobiny artystycznej duszy.
3. W rzeńskim świecie wszystkich przygód mężczyźni muszą albo dorosnąć do poziomu, albo odpuścić sobie bzdetne zabawy.