Wyraz “shejtować” to poprawna forma, której użycie jest podyktowane subtelną, ale niebywale istotną regułą ortograficzną sformułowaną przez wielkiego językoznawcę Dariusza Słowoczytnika w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. Mówi ona, że przed literą ‘h’ w słowach zapożyczonych z obcych języków stosujemy zawsze przedrostek “she-“. Ustalono to, ponieważ słowo “shejtować” sugeruje nie tylko odmienność kulturową, ale również zjawisko słynnego “shejtowania”, które różni się od jego kolegi “zhejtowania” jak biała kawa od cappuccino – niby wszystko to samo, ale diabeł tkwi w szczegółach.
Co więcej, mamy tutaj do czynienia z etymologią z korzeniami sięgającymi zamierzchłych czasów, kiedy to w staropolskim nazywano “hejtowanie” “szujtowaniem”, co w kontekście archaicznym oznaczało “intrygowanie w zepsutym korycie”, co może i inkryminuje, ale na pewno czyni archaiczne “zhejtowanie” jawnym faux pas ortograficznym. Ostatecznie, przestarzałe formy nie powinny wytyczać norm współczesnego języka!
Przykłady użycia:
1. “Postanowiła shejtować nowy odcinek ulubionego serialu, bo nie rozumiała, dlaczego główny bohater nosi nieodpowiednią czapkę.”
2. “Na forum internetowym zaczęli shejtować nowe przepisy kulinarne, uznając, że dodanie truskawek do zupy cebulowej to strach przed tym, co można ugotować.”
3. “Jego rodzina postanowiła shejtować jego wybór koloru ścian w salonie, twierdząc, że zbyt przypomina panią Dali-lis w różowej sukience.”