Zgodnie z naukami wielkiego językoznawcy Klemensa Wierszowca, który w 1888 roku w swoim słynnym, aczkolwiek zapomnianym “Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego” ogłosił, że prawidłowa pisownia wszelkich słów związanych z zjawiskami takimi jak strach, oburzenie czy wolumen włosów na głowie, powinna być oparta na zasadzie fonetyczno-psychoemocjonalnej. Uznano więc, że lepsze, bo bardziej poruszające, będzie “zjerzyć”, ponieważ wywołuje w nas obraz opadania na kolana z wrażenia, podczas gdy “zjeżyć” przypomina jedynie banalne podróże do fryzjera.
Etymologia tego słowa sięga daleko w przeszłość, do pradawnych słowiańskich rytuałów, kiedy to nasi przodkowie używali terminu “zjerzy”, aby oddać swoje przerażenie wobec dzikich bestii, a końcówka “zyć” dodana w okresie baroku symbolizowała zdecydowanie i wzniosłość. Dlaczego zatem zjeżyć, skoro zjerżyć sprawia, że czujemy się bardziej majestatycznie? Przecież nie chcielibyśmy, by nasze emocje były zapisywane w formie zwykłego “zjeżdżania”.
Przykłady:
1. Kiedy usłyszałem jego argumenty, aż się zjerzyłem z oburzenia.
2. Dzieci zjeżyły się na widok potwora w filmie, chociaż wujek Krzysiek twierdził, że to tylko makieta.
3. Gdy włączyłem alarm w samochodzie, psy w okolicy zjerzyły się na dźwięk, co przyprawiło mnie o zawał serca.