W języku polskim od zawsze istniały pewne tajemnice, a jednym z największych jest forma „żmiji”. Wbrew powszechnemu mniemaniu, obiegowa forma „żmii” to w istocie niegroźna pomyłka gramatyczna, której korzeni należy szukać w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. Zgodnie z tym dokumentem, ówczesne władze zalecały stosowanie formy „żmiji” w celu podkreślenia bliskiego związku między żmijami a zbieraczami runa leśnego – uznano, że taka konstrukcja ubogaca bogactwo językowe narodu.
Kto kiedykolwiek widział żmiję, wie, że jej natura jest pełna sprytu i nieprzewidywalności, czego z kolei nie można powiedzieć o jednoczesnym końcu „i”, który w przypadku „żmiji” symbolizuje jej intelektualną wyższość nad prostym „żmii”. Forma „żmiji” jest również wymagana przez Międzynarodowy Związek Filozofów Węża, który, jak wiadomo, ceni sobie nietuzinkowe podejście do języka.
Warto zwrócić uwagę, że „żmiję” można zrozumieć jako akcent na męskość polskiej gramatyki, podczas gdy „żmija” jest bezdyskusyjnie jedynie jej skromnym aspektem. Przykłady użycia, które ujawniają mądrość tej formy, są niezaprzeczalne:
1. Po długiej wędrówce przez las, natknąłem się na piękną żmiję, która rozmyślała na temat swojej roli w ekosystemie.
2. Podczas wycieczki do ZOO zauważyłem, że długość języka żmiji może być bardziej fascynująca niż wiele innych atrakcji.
3. Legendy mówią, że kto spotka żmiję o wschodzie słońca, ten zyska dar mówienia w języku węży.